1. Er búin að skrá mig í hlaupahóp sem kallast Afrekshópur. Ég er strax farin að svitna, þetta nafn gerir mig hrædda. Mér finnst ég ekki eiga heima í afrekshóp. En vonandi fær þetta mig til að fara að mæta markvisst á æfingar.
2. Við frænkurnar ætlum að baka sörur núna næsta sunnudag. Ég hef kannski borðað 15 sörur yfir ævina. Ég hef aldrei bakað sörur eða séð þær bakaðar. Þetta verður fróðlegt.
Ég fór ekki í ræktina í dag og ekki í gær og ekki undanfarna daga af því ég er letingi (þess vegna fór ég í hlaupahóp -ég píni sjálfa mig). Svo er pizzafundur seinnipartinn og kökuboð í kvöld (og þetta er líka ástæða fyrir því að ég fór í hlaupahóp -ég verð að fara að hreyfa mig massívt!).
Fyrir stuttu vorum við að læra samningatækni í stjórnun, þ.á.m. samningatækni í launaviðræðum. Það var e-ð sem ég þurfti á að halda (og vonandi get nýtt mér) því ég er típísk kvensa sem lætur bjóða sér alltof lág lán og viðheldur þar með launamismun kynjanna.
Ég er yfirleitt frekar hörð í samningum -öllum samningum sem varða mig ekki persónulega. Ef ég er ósátt, fæ slæma þjónustu, finnst troðið á mér - þá kvarta ég. Ég læt í mér heyra ef það er troðið á fólki í kringum mig. Ég er góð í business og almennum samningaumræðum. En að þurfa að biðja um e-ð og kvarta í leiðinni -það er mér algjörlega um megn. Þetta á bæði við um að BIÐJA um launahækkun eða fara til læknis og segja að e-ð sé að. Hvort tveggja er alveg mín versta martröð.
Við fengum m.a. þennan texta frá Aðalsteini Leifssyni:
Konur eru hreint ekki verri samningamenn en karlar. Ítrekaðar og vandaðar athuganir sýna að konur og karlar ná sama árangri í samningaviðræðum og því hefur það ekkert forspárgildi um niðurstöðu að vita hvort samningsaðilinn er kvenkyns eða karlkyns, nema… þegar kemur að einstaklingsbundnum launaviðræðum. Í launaviðræðunum breyta konur (ekki allar – en mjög margar) um samningahegðun og biðja ekki um það sem þær vilja eða sækast eftir heldur aðeins það sem þær geta fengið án átaka. Karlar eru margfalt líklegri til að semja um það sem þeir vilja meðan konur eru líklegri til að bíða eftir að vera boðin launahækkun, ábyrgð, áberandi verkefni og mannaforráð. Þegar það gerist ekki þá eru þær ósáttar og fara e.t.v. annað.
Þarna er mér nákvæmlega lýst !
Ég stend mig vel og legg mig fram og VONAST svo eftir því að e-r taki eftir því og BJÓÐI MÉR betri kjör. En auðvitað gerist það ekki. Vinnuveitandinn er bara sáttur með að hafa góðan starfskraft á lágum lánum sem krefst einskis.
Frábært.
Þetta verður næsta krefjandi mission -að þora að fara til læknis (þegar ég þarf á að halda) og þora að biðja um launahækkun (þegar það á við).
Alltaf er maður að sjá nýja fleti á hlutum sem maður þekkir og hefur tekið sem gefnum.
Þegar ég var lítil söng mamma þetta lag oft fyrir mig -nema reyndar á okkar ylhýra. Ég sá fyrir mér fullt af litríkum kössum við lækjarbakka í fallegu umhverfi. Litlir kassar á Lækjarbakka, litlir kassar úr dinga linga ling. Hélt alltaf þetta væri bara krúttlegt íslenskt barnalag…
..þangað til í dag þegar ég sá þetta í nýju ljósi. Þetta lag er auðvitað lag um alltof marga. Mig meðtalda ?
Little boxes on the hillside,
Little boxes made of ticky tacky,
Little boxes on the hillside,
Little boxes all the same.
There’s a green one and a pink one
And a blue one and a yellow one,
And they’re all made out of ticky tacky
And they all look just the same.
And the people in the houses
All went to the university,
Where they were put in boxes
And they came out all the same,
And there’s doctors and lawyers,
And business executives,
And they’re all made out of ticky tacky
And they all look just the same.
And they all play on the golf course
And drink their martinis dry,
And they all have pretty children
And the children go to school,
And the children go to summer camp
And then to the university,
Where they are put in boxes
And they come out all the same.
And the boys go into business
And marry and raise a family
In boxes made of ticky tacky
And they all look just the same.
There’s a green one and a pink one
And a blue one and a yellow one,
And they’re all made out of ticky tacky
And they all look just the same.
Mér finnst einsog þessi síða sé e-ð að drabbast niður. Held það sé facebook að kenna. Eiginlega finnst mér allt vera facebook að kenna þessa dagana -alltof mikill tímaþjófur. Spurning um að loka face fram yfir próf ?
Það styttist alltof hratt í prófin og kvíðahnúturinn stækkar í samræmi við það. Hvar er öll viskan sem átti að koma þessa önnina ? Hún hefur e-ð villst af leið..
Annars er allt við það sama. Nokkurn veginn. Nema ég er kannski væmnari -en það kemur svosem ekkert á óvart. Já og ég er orðin á báðum áttum með Svíþjóð. Fékk einhverja bakþanka og mér finnst ég ekki geta eytt tíma í að hugsa um það. All or nothing einkennin eru ekki að fara vel með mig.
…og svo get ég heldur ekki beðið eftir jólunum !
Fór í heimsókn til Helga Þórs og Betu í dag. Litli prinsinn þeirra gullfallegur og yndislegur. Leið svo vel með hann í fanginu og honum leið líka svo vel.
Var ég búin að segja að væmnin er að fara með mig ?
Vá ég er öll svo þvers og kruss. Þetta er nú meira bullið, þessi færsla.
Æ, þið afsakið. Þið 30 hræður sem enn lítið hingað inn..
Föstudagskvöldið síðasta fór ég heim með svínaflensu. Það er mesti viðbjóður sem hefur hent mig í mörg ár. Hiti, beinverkir, særindi í öndunarvegi, lystarleysi, höfuðverkur, verkir í augum og eyrum, bakverkir, hósti og hnerri. Einnig ógleði en hef þó aldrei getað kastað upp vegna særinda í hálsi og megn höfuðverkur af áreynslunni sem því fylgir.
Í dag er dagur fimm og ég er öll að koma til. Það “eina” sem angrar mig enn er hóstinn, ógleðin, særindin í hálsinum og lystarleysið -auk þess sem bragð -og lyktarskynið er horfið. Síðustu fimm daga hef ég borðað jafn mikið og ég geri venjulega part úr degi og því liggur það ljóst við að ég hef varla orku í að koma mér á milli herbergja. En þetta fer nú allt að koma, ég trúi ekki öðru.
Ef ég á að draga fram kosti síðustu daga þá hef ég náð að sofa meira en venjulega og ég hef ekki þurft að elda mat né þvo þvott alla þessa daga.
..æ, annars er ég orðin þreytt á þessari inni-og einveru. Verkefnalistinn er orðinn svo langur að ég sé ekki fyrir endann á honum.
Ég er ekki að segja neinar fréttir þegar ég segi að við Bóndinn séum einsog svart og hvítt. Við eigum nákvæmlega ekkert sameiginlegt hvað persónueinkenni varðar.
Venjulegir dagar hjá okkur eru mikið til svona:
Ég: spyr, gagnrýni, kem með tillögur, hlæ, græt, hoppa, segi sögur, læt mig dreyma, pæli í öllu, set mér markmið oft á dag, er á þeysingi, skipulegg, skilgreini, tek inn á mig allt úr umhverfinu, skipti um skoðun… og ætlast til að Bóndinn taki þátt í þessu öllu.
Bóndinn: lætur sér fátt um finnast og heldur sínu striki, gerir það sem hann þarf að gera og gerir það vel.. og ætlast ekki til neins af mér nema að klóra sér á bakinu.
Ég, pælarinn, hef oft reynt að skilgreina okkur: Við erum einsog blaðra sem er fest við jörðina með spotta. Ég er blaðran, Bóndinn er jörðin og spottinn er sambandið á milli okkar. Þannig get ég flogið, farið og komið og gert það sem mér dettur í hug. Bóndinn passar að missa ekki spottann og ef ég er orðin of háfleyg þá styttir hann í spottanum. Ég sé miklu meira en hann svona hátt uppi og reyni að koma skilaboðum niður á jörðina, en það virðist oft sem þau skili sér ekki alla leið. Væmið ? Veit. Ræð ekki við þetta.
Ég hef oft verið að leita að mér, en hvar ætli tvær “blöðrur” myndu enda ?
Ég held að Bóndinn lesi ekki bloggið mitt, honum finnst nóg um allar pælingarnar hérna heima. Auk þess sem hann hefur lært að láta þetta fara inn um annað og út um hitt (mér til lítillar gleði) og halda sínu striki.
En ef hann rekst inn á þetta (ég á eflaust ekki eftir að geta leynt þessu) þá mun ég líklega heyra: “Kristín, hefuru nú ekkert merkilegra að segja en þetta. Plís, vertu ekki að blanda mér í þetta”.
Reyndar gerir hann oft grín að mér og lætur mig heyra hversu kjánaleg ég er að litast af öllu sem er að gerast í kringum mig og halda að ég geti breytt heiminum… og svo er bara eldhúsið allt í drasli !
Þessa dagana geta nemendur HR valið sér námskeið næstu annar. Það er stór kostur við að vera kominn af 1. ári, að geta valið sér námskeið sem maður hefur áhuga á.
Á næstu önn fer ég í 4 skyldunámskeið: aðgerðagreinungu, tölfræði II, tölulega greiningu og verkefnastjórnun. Svo get ég valið um Leiðtogar og breytingastjórnun.
… and that’s it ! Það er eina námskeiðið sem í boði er sem val á 4. önn í rekstrarverkfræði. Vel gert !
Ég er að hugsa um að velja Leiðtoga og breytingastjórnun (og reyndar er á að spá að taka líka lögfræði sem aukafag, ef það lendir ekki í of miklum árekstrum).
En svo er líka annað sem mér finnst ókostur við þessi valnámskeið í verkfræðinni. Við verðum að velja 2 námskeið úr sviðskjarna heilbrigðis -eða hátækniverkfræði ! Það er ástæða fyrir því að ég valdi ekki þá leið -þessi námsleið býður alls ekki uppá spennandi námskeið (að mínu mati) ! Og hvað ef ég tek varmafræði og merkjafræði ? Er ég betur undirbúin fyrir það sem ég stefni á ? Hjálpar það mér á einhvern hátt að neyðast til að VELJA námsekið sem ég hef engan áhuga á að læra ? Er það virkilega að víkka sjóndeildarhringinn ?
Mér finnst að valnámskeiðin eigi að fá að vera algjört val, að við getum tekið þá kúrsa sem við höfum virkilegan áhuga á að læra til að hjálpa okkur að undirbúa okkur fyrir þá vinnu eða áframhaldandi nám sem sem við stefnum á.
Alltaf er maður að sjá nýja fleti á hlutum sem maður þekkir og hefur tekið sem gefnum.