it's the journey, not the destination

Þetta eru búin að vera góð jól það sem af er.

Skötuveislan var haldin heima í Vættaborgunum á Þorláksmessu þar sem stórfjölskyldan kom saman.

Aðfangadagurinn var haldinn hátíðlegur hér á Selfossi hjá mömmu og pabba, góður (ágætur, hef aldrei verið hrifin af hamborgarahryggnum) matur og pakkarnir tíndir undan jólatrénu og opnaðir. Ég fékk frábærar gjafir í ár og er mjög ánægð, t.d. Polar púlsmæli (sem mig hefur langað í svooo lengi), Texas reiknivél, pönnukökupönnur, digital eldhúsvog, heimagerða uppskriftabók, handsaumaða svuntu (eða hún var til Jóns Ágústs..) o.fl.

Á jóladag kom Esther systir og fjöskylda í mat. Stelpurnar hennar voru, einsog alltaf, æðislegar og gaman að fá þau. Gullkorn þess dags kom frá Helgu Lilju þegar hún skreið upp í til Jóns Inga um kvöldið.
“Jón Ingi, veistu.. amma kallar mig alltaf ljós en ég er ekkert ljós. Sjáðu bara. Ég lýsi ekkert í myrkri !”

Annan í jólum átti amma sjötugsafmæli og það var haldið upp á það hér á Selfossi með kvöldverði með allri stórfjölskyldunni.

Í dag var ó-sparifatadagur þar sem ég aðstoðaði Hrafnhildi frænku og Jóa, kærastann hennar, við að mála íbúðina sem þau eru að flytja í nú um áramótin.

Á morgun verður svo brunað í Borgarnes þar sem Anna frænka og Sigurþór munu skíra hana Margréti (hún var nefnd fyrir löngu) uppi á Borg á Mýrum. Hún Margrét litla er algjör engill, alltaf brosandi og hlæjandi og hrífur alla með sér.

Ég geri svo ráð fyrir að vera í sveitinni fyrir norðan yfir áramótin og í byrjun nýjá ársins. Vonandi mun maður svo komast á ball á Akureyri á gamlárs og hitta stelpurnar og fleiri gamla Menntskælinga.

En enda þetta á nokkrum myndum síðan um jólin auk myndasería sem taka yfir nokkur ár.

 
 Við brói                                                     Margrét, nýjasta frænkan

Fjölskyldan með fjölskylduhúfurnar

  
 Karen Margrét                                    Helga Lilja og Jón Ingi skelltu sér í pottinn

—-

Við systkinin jólin ‘05/’06/’07/’08

Kelin ‘06/’07/’08

Getum líka verið ljót. Páskar ‘04 og jól ‘06 og ‘08.

…og svona hefur maður breyst á síðastliðnum 4 árum…

Við óskum vinum, kunningjum, skyldfólki og öðrum þeim sem kunna að líta hér inn gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári.

Takk fyrir allar góðar stundir á liðnu ári og árum. Megi þær verða mun fleiri í framtíðinni.

Jólakveðjur,
Kristín og Jón Ágúst

….ég náði öllum prófunum, LÍKA eðlisfræðinni. Hamingjan ræður ríkjum.

Það er sunnudagsmorgunn og klukkan er  07. Af hverju er ég vakandi ? Reyndar er þetta pínu kósý, þ.e. að vakna snemma og hugsa um hvernig eyða (eða frekar svona nýta, því eyða er neikvætt orð) skuli deginum. Er að hugsa um að skila af mér jólagjöf, klára að þrífa því ég á enn eftir að skúra og þrífa ofan í skúffum, hreyfa mig og fara jafnvel í ljós. Njóta þess síðan að vera búin að öllu og fara svo austur í fjölskyldufaðm og njóta þess enn meira.

Annars hef ég verið að fara yfir árið í huganum. Tvöþúsundogátta. Ég verð að viðurkenna að þetta er ekki búið að vera gott ár. Frekar svona venjulegt og tilbreytingarlaust ár þar sem ég gerði fátt. Jú, ég hóf störf hjá Össuri og flutti til Hafnarfjarðar. Ég lærði einkaþjálfarann. Ég flutti í Grafarvog og hóf nám í verkfræði við HR. Ég kenndi grunnskólakrökkum stærðfræði og ég þrekþjálfaði skautastelpur.

Ok. Þetta er kannski ekki ekki neitt. En það vantar alla litlu skemmtilegu og ófyrirséðu hlutinar. Tók alltaf það framyfir sem ég þurfti að gera -og gerði það ekki einusinni eins vel og ég hefði viljað. Lét vilja og langanir mæta afgangi. Það var ekki eins mikið um gleði, hlátrasköll, gleði og gleði og ég hefði viljað. Kannski af því það vantaði líka hreyfingu og endorfínflæði ? Ég sé núna að það hefur ekki haft góð áhrif á mig. Ég er meira pirruð, meira nenniggi, meira “þetta reddast”. En það gerði það samt ekki. (Jón Ágúst vill meina að þetta sé skjaldkirtilsvandamál að hluta til, ég kalla þetta frekar aumingjaskap).

Ég hef semsagt í vetur tekið mikinn tíma í námið, en samt ekki lært mikið. Ég hef hreyft mig mjög takmarkað og fitnað í samræmi við það (6 kg, 4 mánuðir). Skapið þyngist með kílóafjöldanum og allt þyngist. Rót vandans ?

Ég er aðeins búin að fá útúr tveimur prófum. Náði þeim svosem, en ekki með neinum glans. Þó vel yfir meðaleinkunn.  Hefði getað mun betur. Á eftir að fá útúr þremur og er ekki bjartsýn. Ég vil meira. Stefni hærra. Vil ekki vera þessi meðaljón sem bara er. Fer smooth leiðina. Ég vil fara tough leiðina.

Ég horfi til baka og sé það sem ég vil ekki. Ætla mér betri hluti á nýju ári og hef þegar gert ráðstafanir til að ráðast á rót vandans. Eða ég held það sé rótin: hreyfing.  Er búin að ráða mér þjálfara til þriggja mánaða. Janúar, febrúar, mars. Ég ætla líka að leggja enn meira í námið svo ég verði ánægð með árangur næstu annar. Ég ætla að vera vel skipulögð svo ég hafi líka tíma fyrir annað með góðri samvisku. Ég vona að þessu fylgi meiri gleði, meiri árangur og meiri fylling.

Ég vona að þetta sé ekki bara asnalegt áramótaheit. Sem endist bara út janúar. Í besta falli.
Ég vil ekki eyða öðru ári í “ekki neitt”. Sérstaklega í krepputíð. Þá hefur maður ekkert annað að gera en að standa sig vel..

Komin í jólafrí. Eða nánast. Þarf að læra eðlisfræði yfir hátíðarnar. En það er allt í góðu, það hefði hvort eð er orðið of stórt stökk að hafa lærdómslaust jólafrí ?

Í framhaldi af síðustu færslu langar mig að bæta þessu við. Þetta er brot úr textanum Colors of the wind úr Disney myndinni Pocahontas.

You think the only people who are people
Are the people who look and think like you
But if you walk the footsteps of a stranger
You’ll learn things you never knew you never knew

Come run the hidden pine trails of the forest
Come taste the sunsweet berries of the Earth
Come roll in all the riches all around you
And for once, never wonder what they’re worth

—
Hagfræðin gekk annars fínt. Fyrsta prófið sem ég er 100% viss um að ég nái.
Þá er aðeins síðasta prófið eftir: eðlisfræði. Ég er of stressuð. Kem mér ekki einu sinni í að byrja af krafti, þetta er svo yfirþyrmandi.

Það er hagfræðipróf á morgun. Ég hlakka til því mér finnst efnið skemmtilegt. Mér hefur gengið ágætlega í vetur. Er með ca. 9.5 í vegið meðaltal úr hlutaprófum og ég var nokkuð sátt við ritgerðina sem ég gerði um hagfræðilegt sjónarhorn staðgöngumæðrunar.

Lokaprófið verður þó með öðru sniði, þar sem prófað verður úr hversu vel við höfum náð tökum á hagræðilegum þankagangi og því er líklegt að spurt verði mikið úr atburðum líðandi stundar hvað efnahagslífið varðar. Ég er því með nefið ofan í fréttamiðlum, googla ESB, myntbandalagið og verðbólguspár og skoða skrár hagstofunnar um neysluvísitölur. Hefur sjaldan verið eins skemmtilegt að læra undir próf.
Vil í tilefni þess fjalla um mál sem tengjast námsefninu og ég hef gaman af að ræða og rökræða.
—

Einsog hefur eflaust farið framhjá fáum þá voru í gær samþykkt lög um skattahækkanir, s.s. á olíu, tóbaki og áfengi. Ég syrgi nú ekki hækkanir á óþverranum, en bensínverðið kemur við okkur flest. Einnig eru verðhækkanir orðnar áberandi víðast hvar, þó ég persónulega verði helst vör við það í matarinnkaupunum. Eflaust yrði ég meira vör við hækkanirnar ef ég væri að mikið að stunda búðarráp, en við höfum reynt að láta það eiga sig í vetur.

En í framhaldi af skattahækkununum sem leggjast hvað helst á hinn almenna borgara þá hafa margir spurt sig: Hvað með hátekjuskattinn ? Af hverju er hann ekki lagður frekar á ? Þurfum við sem minnst megum okkar að bera alla byrðina ? Af hverju geta þeir hálaunuðu ekki tekið meira á sig ?

Ég viðurkenni að ég skil þetta sjónarmið. Svo langt sem það nær a.m.k. Auðvitað er það sárt að fá innan við 200.000 kr. í mánaðarlaun og ákveðin prósenta af því fer í skatt, jafnhá prósenta og þeir sem hafa 1.000.000 kr. í laun á mánuði. Þeir launalágu hafa þá e.t.v. 160.000 kr í ráðstöfunarfé á meðan þeir launaháu um 800.000. (Ef skattur væri 20%, sem hann er ekki. Tek þetta bara sem slæmt dæmi). Þótt milljón króna maðurinn borgi 200.000 kr. þá munar launalægri manninn meira um 40.000 krónurnar sem hann borgar. Hann þarf að spá í hverri krónu og nær jafnvel ekki endum saman -fer allt eftir fjölskyldustærð og neyslumunstri. Þannig, myndi það ekki vera betra fyrir alla að hafa hátekjuskatt svo bilið yrði jafnara ? Að launalægri myndi t.d. aðeins borga 20.000 kr og sá launahærri 250.000 kr -hann myndi hvort eð er ekkert muna um það ! Hann hefði samt sem áður mun meira ráðstöfunarfé .

Ok. Gott og gilt. Og aftur -eins langt og það nær. En ég er samt ekki sammála þessu. Þetta er letjandi system fyrir þá sem hafa metnað og vilja hafa fyrir því að komast í góða stöðu og fá góð laun. Fólk ber ábyrgð á sjálfu sér og þeirri stöðu sem það er í. Mér finnst þreytandi að heyra fólk kvarta í dag yfir skuldastöðunni sinni -og það ,,hafi bara ekkert getað gert”. Þessi staða væri ekki þeim að kenna, þetta hafi allt komið flatt upp á fólk. 

Nú er ég venjulegur borgari. Ég fór að heiman 15 (að verða 16) ára gömul með nesti og nýja skó, tilbúin að feisa heiminn. Auðvitað stökk ég ekki út í djúpu laugina af stærsta stökkpallinum, því mamma og pabbi hjálpuðu mér að feta mig í upphafi.. en ég fór samt beint í djúpu laugina, bara varlega. Dýfði tánum í fyrst.
Fyrstu tvö menntaskólaárin borguðu mamma og pabbi heimavist og mötuneyti, ég sá um annað. Ég vann á sumrin í fiski og safnaði mér fyrir neyslu vetrarins. Sumarhýrunni skammtaði ég mér með vikupeningum svo hún myndi duga yfir 9 mánaða tímabil. Það voru ca. 4000 kr. á viku, sem ég að mestu safnaði saman til að kaupa mér föt, stunda líkamsrækt, fara í klippingu eða bíó (eða Sjallann, ef maður komst inn) o.þ.h. Það fór ekki króna í nammi eða áfengi.
17 ára fór ég sem skiptinemi til S-Ameríku. Ég borgaði helming kostnaðarins og nánast allt uppihald á meðan ég var úti. Eflaust hefðu mamma og pabbi getað borgað brúsann, en ég lærði að meta ferðina öðruvísi með því að borga hluta sjálf. Að þetta væri ekki sjálfgefið og ég þyrfti að fórna e-ju til að gera það sem ég vildi. Úti kynntist ég líka fátækt -alvöru fátækt, ekki þeirri sem Íslendingar kalla fátækt. Maður skammast sín stundum þegar fólk hér heima talar um fátækt. Þetta er á engan hátt sambærilegt.
Þegar heim kom kláraði ég skólann. Leigði íbúð sem mamma og pabbi borguðu, en allt annað sá ég um sjálf. Árið eftir borgaði ég leiguna sjálf og var þá orðin alsjálfstæð. Semsagt, 19 ára er ég farin að borga allt mitt uppihald sjálf með sumarhýrunni og helgarvinnu með skóla.
Eftir menntaskóla ákveðum við Jón Ágúst að fara í bakpokaferðalag til S-Ameríku. Við vinnum fyrir því ferðalagi fyrirfram, staðgreiðum og eigum m.a.s afgang þegar við komum heim. Förum þá og vinnum fram að hausti og eigum fyrir skólagjöldum og uppihaldi næstu mánuði. Við vorum EKKI á ofurlaunum. Ég var t.d. að fá í laun það sem fólk talar um að sé UNDIR framfærslukostnaði.

Og fólk talar um að þetta sé ekki hægt ! Hættið bara að lifa um efni fram !

Þegar ég hef minnst á að við höfum aldrei tekið lán og séum ekki illa stödd hefur fólk sagt: ,,já, færðu ekki bara allt hjá mömmu og pabba ?” eða ,,það er ekki einsog þú þurfir að sjá fyrir heimili” eða ,,þetta er nú ekki svona einfalt, þetta er miklu flóknara hjá okkur.. “. 
En staðreyndirnar eru:
  1. Nei, ég hef ekkert fengið frá mömmu og pabba síðan ég var 19 ára. Nema matarsendingar endrum og eins og jólagjafir.
  2. Jú, ég þarf að sjá fyrir heimili. Nema hvað ég er það heppin að fá að vera í faðmi fjölskyldunnar yfir hátíðarnar og þarf því ekki að   kaupa inn jólamatinn.
  3. Jú, þetta er svona einfalt. Hjá öllum.

Þetta hljómar kannski biturt. Ég veit það ekki. Og kannski er það það. Ég veit það ekki heldur.

En málið er að fólk er statt nákvæmlega þar sem það á skilið að vera. Fólk skapar sínar eigin aðstæður og hamingju með því. Mér finnst ekki réttlátt að þeir sem hafa haft metnað, getu og kraft til þess að ná langt eigi að borga fyrir þá sem ekki höfðu þennan metnað og kraft og tóku þá ákvörðun að fljóta frekar með straumnum.

Mér finnst þó að þeir sem hafa komist langt á eigin verðleikum eigi að sjá sinn hag í því að gera góðverk og hjálpa þeim sem eru illa staddir, hafi þeir kost á því. Spillingin og siðleysið er of áberandi í íslensku efnahagslífi í dag. Kannski af því að þeir sem mikið eiga í dag hafa ekki endilega komst áfram á eigin verðleikum ? Frekar svona á eigin verðmiða, sem e-r skrumarinn hefur fest á þá.

—
Þetta er orðið ansi langt og ég stórefast um að e-r hafi nennt að lesa í gegnum þetta allt. En ef e-r kemst í gegnum þetta má hann endilega skilja eftir álit.

Pointið í þessu öllu saman er að andrúmsloftið í íslensku efnahagslífi ætti að vera hvetjandi til árangurs, en ekki öfugt. Ég tel að það ætti ekki að setja á hátekjuskatt, en háar tekjur ættu samt að vera eðlilegar en ekki út út kortinu einsog þær hafa verið.

Ég tel líka að kreppan muni hafa góð áhrif á landann þegar upp er staðið. Auðvitað er sárt að sjá fólk og fyrirtæki fara í gjaldþrot, sérstaklega þá sem ekki eiga það skilið (þeir fyrirfinnast alveg, sem hafa reynt sitt besta, verið heiðarlegir en samt hefur þetta ekki gengið upp) en ég vil meina að fólk komi sterkara til baka, raunsærra og með heilbrigðari hugsunarhátt en var fyrir kreppu.
Gildismatið verður breytt.

Ég vona í barnslegri einlægni að fólk gleymi ágirndinni í peninga af því þeir eru peningar, heldir hugsi frekar um peningar sem sjóð til að láta drauma sína rætast. Því þegar upp er staðið, þá eiga sér allir draum. Og að lifa drauminn er takmarkið.

Þetta er allt að koma. Gengið er ekkert glimrandi, en maður bara krossar fingur..

Það er próf í frumu- og sameindalíffræði á morgun.. og ég er alveg að morkna hérna. Hef ekki haft vott af einbeitingu í dag og myndi helst af öllu vilja gefa skít í þetta próf. Það er ekki endilega viðfangsefnið sem er svona slæmt, heldur eru kennsluhættirnir ömurlegir og gera það að verkum að maður nennir engan veginn að leggja á sig að læra efnið því allt í kringum það er svo óskýrt. M.a.s. þrátt fyrir að hafa reynt eftir bestu getu þá skil ég ekki einu sinni enn námsmatið. Hvernig geta 2 10% próf og 2 5% verkefni vegið 35% af lokaeinkunn -og versta verkefnið/prófið dettur m.a.s út.

Æ, ég vona bara að ég nái þessu og þurfi ekki að hugsa um þetta framar. Ég ætti raunar að fara létt með það þar sem ég hef lært þetta mest allt áður og hafði mjög gaman af því, en þessir gaukar sem kenna þetta eru svo óútreiknanlegir og ef þetta verður e-ð í líkingu við hlutaprófin (sem gáfu ekki rétta mynd af kunnáttu, því þau spurðu ekki útur helsta efninu auk þess sem mikið var um svindl) þá á ég alveg eins von á því að falla í þessu. Þrátt fyrir að kunna þetta !

Ég ætlaði svona, vegna þess hvað þetta hefur verið ömurlegur dagur, að minna á hvað það var gaman á þessum degi í fyrra. S-Ameríka, sól, sandur og gleði. Fletti því upp á gömlum færslun, en nei.. Fyrirsögnin var þessi. “45 tíma rútuferð”.
Hahh, veit ekki hvor dagurinn var skárri, 2007 eða 2008 ? Ætli það fylgi honum leiðinlegheitabölvun ?

Víð fórum á fund hátækni- og sprotafyrirækja á Hilton um daginn. Virkilega skemmtilegur og hvetjandi fundur og vonandi fáum við að taka þátt í þeirri uppbyggingu sem mun eiga sér stað á næsta árum.

Hérna má sjá myndbandbrot af fundinum þegar þessi hringitónn var búinn til.