it's the journey, not the destination

Föstudagskvöldið síðasta fór ég heim með svínaflensu. Það er mesti viðbjóður sem hefur hent mig í mörg ár. Hiti, beinverkir, særindi í öndunarvegi, lystarleysi, höfuðverkur, verkir í augum og eyrum, bakverkir, hósti og hnerri. Einnig ógleði en hef þó aldrei getað kastað upp vegna særinda í hálsi og megn höfuðverkur af áreynslunni sem því fylgir.

Í dag er dagur fimm og ég er öll að koma til. Það “eina” sem angrar mig enn er hóstinn, ógleðin, særindin í hálsinum og lystarleysið -auk þess sem bragð -og lyktarskynið er horfið. Síðustu fimm daga hef ég borðað jafn mikið og ég geri venjulega part úr degi og því liggur það ljóst við að ég hef varla orku í að koma mér á milli herbergja. En þetta fer nú allt að koma, ég trúi ekki öðru.

Ef ég á að draga fram kosti síðustu daga þá hef ég náð að sofa meira en venjulega og ég hef ekki þurft að elda mat né þvo þvott alla þessa daga.

..æ, annars er ég orðin þreytt á þessari inni-og einveru. Verkefnalistinn er orðinn svo langur að ég sé ekki fyrir endann á honum.

Búhú og vælivæl. Þá er það búið.

Ef ég fengi að lifa lífinu upp á nýtt myndi ég vilja fá að gera fleiri vitleysur.

Ég myndi vilja slaka meira á og vera mýkri,
ég myndi vilja vera heimskari en ég hef verið í þessari ferð.

Ég myndi ekki vilja taka hlutina eins alvarlega,
ég myndi vilja taka meiri áhættu, klífa fjöll og synda í fleiri vötnum.

Ég myndi vilja borða meiri ís og minna af baunum.

Ég myndi kannski hafa fleiri raunverulegar áhyggjur og myndi hafa færri ímyndaðar.

Þið skiljið..

Ég er þannig manneskja sem er varkár
og skynsöm
klukkustund eftir klukkustund,
dag eftir dag.

Víst hef ég átt mínar góðu stundir
og ef ég fengi að byrja upp á nýtt
myndi ég reyna að hafa bara stundir.

Eina á eftir annarri
í stað þess að lifa í svo mörg ár fyrst.

Ég hef verið þannig manneskja sem aldrei fer neitt án hitamælis, hitabrúsa, regnkápu og fallhlífar.

Ef ég fengi að lifa lífinu aftur myndi ég ekki setja eins mikið í töskuna.

Ef ég fengi að lifa lífinu aftur
myndi ég byrja að ganga um berfætt fyrr á vorin
og halda því áfram legnra fram á haustin.

Ég myndi dansa meira, fara oftar í hringekju og ég myndi tína fleiri blóm í körfuna.

Ég er ekki að segja neinar fréttir þegar ég segi að við Bóndinn séum einsog svart og hvítt. Við eigum nákvæmlega ekkert sameiginlegt hvað persónueinkenni varðar.

Venjulegir dagar hjá okkur eru mikið til svona:

Ég:  spyr, gagnrýni, kem með tillögur, hlæ, græt, hoppa, segi sögur, læt mig dreyma, pæli í öllu, set mér markmið oft á dag, er á þeysingi, skipulegg, skilgreini, tek inn á mig allt úr umhverfinu, skipti um skoðun… og ætlast til að Bóndinn taki þátt í þessu öllu.

Bóndinn: lætur sér fátt um finnast og heldur sínu striki, gerir það sem hann þarf að gera og gerir það vel.. og ætlast ekki til neins af mér nema að klóra sér á bakinu.

Ég, pælarinn, hef oft reynt að skilgreina okkur:
Við erum einsog blaðra sem er fest við jörðina með spotta. Ég er blaðran, Bóndinn er jörðin og spottinn er sambandið á milli okkar. Þannig get ég flogið, farið og komið og gert það sem mér dettur í hug. Bóndinn passar að missa ekki spottann og ef ég er orðin of háfleyg þá styttir hann í spottanum. Ég sé miklu meira en hann svona hátt uppi og reyni að koma skilaboðum niður á jörðina, en það virðist oft sem þau skili sér ekki alla leið.

Væmið ? Veit. Ræð ekki við þetta.

Ég hef oft verið að leita að mér, en hvar ætli tvær “blöðrur” myndu enda ?

Ég held að Bóndinn lesi ekki bloggið mitt, honum finnst nóg um allar pælingarnar hérna heima. Auk þess sem hann hefur lært að láta þetta fara inn um annað og út um hitt (mér til lítillar gleði) og halda sínu striki.
En ef hann rekst inn á þetta (ég á eflaust ekki eftir að geta leynt þessu) þá mun ég líklega heyra: “Kristín, hefuru nú ekkert merkilegra að segja en þetta. Plís, vertu ekki að blanda mér í þetta”.

Reyndar gerir hann oft grín að mér og lætur mig heyra hversu kjánaleg ég er að litast af öllu sem er að gerast í kringum mig og halda að ég geti breytt heiminum… og svo er bara eldhúsið allt í drasli !

,,Kristín, þú ert bara einsog Ólafur Ragnar og cosmosinn. Ég get svo svarið það!”

Þessa dagana geta nemendur HR valið sér námskeið næstu annar. Það er stór kostur við að vera kominn af 1. ári, að geta valið sér námskeið sem maður hefur áhuga á.

Á næstu önn fer ég í 4 skyldunámskeið: aðgerðagreinungu, tölfræði II, tölulega greiningu og verkefnastjórnun. Svo get ég valið um Leiðtogar og breytingastjórnun.

… and that’s it ! Það er eina námskeiðið sem í boði er sem val á 4. önn í rekstrarverkfræði. Vel gert !

Ég er að hugsa um að velja Leiðtoga og breytingastjórnun (og reyndar er á að spá að taka líka lögfræði sem aukafag, ef það lendir ekki í of miklum árekstrum).

En svo er líka annað sem mér finnst ókostur við þessi valnámskeið í verkfræðinni. Við verðum að velja 2 námskeið úr sviðskjarna heilbrigðis -eða hátækniverkfræði ! Það er ástæða fyrir því að ég valdi ekki þá leið -þessi námsleið býður alls ekki uppá spennandi námskeið  (að mínu mati) ! Og hvað ef ég tek varmafræði og merkjafræði ? Er ég betur undirbúin fyrir það sem ég stefni á ? Hjálpar það mér á einhvern hátt að neyðast til að VELJA námsekið sem ég hef engan áhuga á að læra ? Er það virkilega að víkka sjóndeildarhringinn ?

Mér finnst að valnámskeiðin eigi að fá að vera algjört val, að við getum tekið þá kúrsa sem við höfum virkilegan áhuga á að læra til að hjálpa okkur að undirbúa okkur fyrir þá vinnu eða áframhaldandi nám sem sem við stefnum á.

Ég var búin að skrifa ofurvæmna færslu. Þar sem ég sagði of margt gott um sjálfa mig.

Það var ógeðslegt þegar ég las það yfir aftur. Oj. Hitti víst á balance punktinn, sem gerist frekar sjaldan. Ég er soddan sínusbylgja, skaðræði fyrir þá sem standa mér næstir.

Ég t.d. tuðaði í hálftíma við Bóndann um 4 kartöflur. Veit ekki hvort það er pínu fyndið eða bara hallærislegt. Eða jafnvel sorglegt ?

Annars vorum við að fjalla um teymi í skólanum í dag. Ég er sannfærð um að við  Bóndinn séum stórgott teymi. Í alvöru og þrátt fyrir allt. Við bætum hvort annað upp á öllum sviðum.

Ég tala, hann hlustar. Ég öskra, hann þegir. Ég fer, hann bíður. Ég fer á flug, hann jarðtengir. Ég hugsa, hann gerir.

Spurning fyrir hvort okkar lífið sé erfiðara ?

Er búin að vera hugsa mikið um dæmisögu sem ég las einu sinni. Dæmisagan er smá ádeila á þann hugsunarhátt sem hefur verið ríkjandi hér á Íslandi síðustu ár. Og er jafnvel enn.

Fólk vinnur meira til að fá meira til að geta meira -en hvað fær það svo í raun ?

The Parable of the Simple Man and The Entrepreneur

A man lived alone on his island. Every morning, he went out of his hut, jumped into the water, caught two fish, and then sat on the shore cooking and then eating them.

An entrepreneur watched the man for a while. Then, he approached the man, and said: “why don’t you give me one of your two fish.”
The man said: “but I like to eat two fish, why should I give you one.”
The entrepreneur said: “if you give me one fish, I’ll give you some of this green paper.”
The man said: “but I don’t eat green paper, I only eat fish.”

The entrepreneur said: “you don’t understand: you work harder to catch 3 fish and give me one, then you sell me that extra fish and get some green paper, once you have accumulated enough green paper you can give it to me, and I will give you a fishing rod.”
The man said: “but I don’t need a fishing rod, I can’t eat it, and I can catch all the fish that I need without it.”

The entrepreneur said: “but with a fishing rod, you can catch four fish with less work.”
The man said: “but I only eat two.”
The entrepreneur said: “So, you eat two and give me two, so that I can give you double the amount of green paper.” The man said: “we’ve already been over this — I don’t eat green paper, I only eat fish.”
The entrepreneur said: “you’re really slow — when you’ve accumulated enough green paper, you can give them to me, and I’ll give you a fishing boat.”

The man said: “but I don’t eat boats, I eat fish.”
The entrepreneur said: “with a boat, you will catch 8 fish a day with even less work.”
The man said: “but I only eat two.”
The entrepreneur said: “so, you eat two and give me six so that I may give you more green paper, and before you ask me any further, you will soon have enough green paper to have a fleet of fishing boats, and you can eat as much as you want without doing any work and just keep getting more green paper.”

The man said: “maybe I am the slow one, but let me ask you this: would I not then be obsessed with useless green paper, lazy, fat, and possibly exploitative of my fishermen?”
Then he added: “and with all those fishing boats, do I not run the risk of overfishing the sea to the point that we all starve in the long run?” In the meantime, “I am happy now, catching my two fish, staying fit, and having time for other things.”

The entrepreneur left, thinking to himself: “I’ll find somebody else who sees the brilliance of my idea, and you will someday work on one of his boats just to survive, as there will be no easy-to-catch fish readily available near the shore.”

Ég er við það að springa. Finnst mér. Ég er eirðarlaus því ég á að vera að læra undir próf sem er í hádeginu en get þó engan veginn fest mig við lærdóminn. Samt finnst mér efnið nokkuð skemmtilegt -fjármál fyrirtækja.

Það er bara svo margt að gerast. Ég er komin á flug um það sem ég ætla að gera næst. Ekki núna. Næst. Á eftir, á morgun, eftir viku, eftir ár. 

Þetta gerist annað slagið. Svona nokkurn veginn á tveggja ára fresti. Fyrst þegar þetta kom þá fór ég sem skiptinemi til Brasilíu. Í annað skiptið fór ég í bakpokaferðalag um S-Ameríku. Þetta er einskonar þrá í það óþekkta. Þrá í áskorun og nýjungar. Aukið sjálfstæði, ný verkefni.

En nú er ég föst hér. Kemst ekkert. Þess vegna er ég að taka að mér ýmis skemmtileg verkefni, bæði launuð og ólaunuð. Og mig langar bara að hella mér í þau.. en þá þarf ég að gera 10 bls skiladæmi í stærðfræði eða 15 klst verkefni í tölfræði.

Og auðvitað geri ég þessi skilaverkefni. En hugurinn er alltaf annars staðar. Ég er að skipuleggja afmæli, skipuleggja grein, skipuleggja texta, skoða mastersnám, skoða námskeið, skoða lyftingarplön, lesa mér til um næringarfræði, skoða valfög, velja og kaupa tölvu, ákveða jólagjafir, hugsa um þema að jólakortum, velja uppskrift til að baka…

Ég held ég bara verði að fara í skiptinám næsta haust. Annars spring ég.

Tikk-takk-tikk-takk..

Var að koma af TEDx ráðstefnunni. Þvílík skemmtun ! Algjörlega þess virði að skrópa allan skóladaginn, borða ekki neitt og glósa 5 blaðsíður af áhugaverðu efni. Af hverju gera kennarar ekki útá að vera svona skemmtilegir fyrirlesarar -svona inspironal og motivating ? Spáið í hvaða árangur myndi nást ef allir þeir sem kenna okkur í every day life hefðu óslökkvandi áhuga á því sem þeir væru sð fjalla um ? ÞAÐ væri butterfly effect, því ALLIR geta haft áhrif !

En hugurinn er á fullu. Er svona að reyna að fanga það sem ég er að hugsa, það sem þýtur um inní þessari litlu baun. Allt það sem þetta fólk talaði um, allan sannleikann og hugmyndirnir og vitleysuna og the creation og húmorinn og framkomuna og áhrifin og lærða hegðun og ómeðvitaða hegðun og lífsýn og framtíðarsýn og árangur og markmið og stefnu og hið óraunsæja og draumana..

Úff.

Púff.

…og anda.

Vil byrja á því að minnast á það sem ég hef mesta trú á og finnst mikilvægt að allir geri sér grein fyrir (og ég hef margoft talað um áður -beint eða óbeint, t.d hér, hér, hér  , hér eða hér) er VAL. Við höfum öll val. Það er ekki hægt að velja að velja ekki -enda er það val að velja ekki og þar með fellur það um sjálft sig.

Ok. Nú vitum við að við höfum val og það sem við erum í dag er afleiðing þess sem við höfum valið okkur. Það er mikilvægt að vera meðvitaður um þetta, því þegar maður er meðvitaður þá gerir maður sér grein fyrir að maður sjálfur ber ábyrgð. Maður hættir að kasta henni annað. Nú þegar maður er meðvitaður að maður sjálfur ber ábyrgð á því hvar maður stendur þá er gott að vita hvert maður ætlar -að setja sér markmið. Þegar maður hefur svo sett sér markmið (markmið eru mælanleg og tímasett) þá getur maður hafist handa við að skipuleggja hvernig maður ætli að ná markmiðunum. Og svo er bara að byrja að framkvæma..

Virðist einfalt og klisjukennt.
“Iss, þessi stjórnunarkúrsar og skipurit og framtíðarsýn og allt þetta bull er bara farið að rugla í þér. Þetta meikar kannski sens, en maður getur ekkert alltaf veri að hugsa svona. Lífið er miklu flóknara en það.”

Er það ? Ég segi NEI ! 

Ég skrifaði dagbækur þegar ég var lítil. Svona frá því ég var 14-17 ára. Ástæðan fyrir því var sú að ég hélt að þetta væru mikilvægustu ár lífsins og ég vildi eiga upplifunina skráða, ekki bara muna hana í hillingum. Mér fannst það brilliant hugmynd á þeim tíma -að geta lesið aftur nákvæmlega hvernig upplifun það var að byrja að vinna í fyrsta sinn, að byrja fyrst á blæðingum, að verða skotin, að kyssa fyrsta kossin, að.. já.. þið skiljið hvað ég meina.
Í dag finnst mér þetta vera frekar ömurleg hugmynd og vonast ég til að enginn muni nokkurn tímann finna þessar bækur !!!

Þetta viðhorf mitt samt á þessum aldri finnst mér samt frekar skemmtilegt, svona eftirá að hyggja. Ég hef verið furðu meðvituð um hvar ég stóð og hugsaði til framtíðar. T.d. hlakkaði ég til fyrsta vinnudagsins í fiskinum 14 ára gömul og ég hugsaði sem svo að þetta væri góð reynsla, að það væri mikilsvert þegar ég væri orðin stór og orðin e-ð merkilegt (því ég ætlaði alltaf að verða e-ð merkilegt, þó ég gæti ekki -og get ekki enn -skilgreint hvað það á að vera) að hafa byrjað starfsferilinn í fiskvinnslu í litlu sjávarplássi. Í dagbókina skrifaði ég: ,,Í dag lærði ég að hreinsa orma, skera hnakka og þunnildi”. Þetta fannst mér spennandi, sem segir e-ð um óeðlilegt hugarfar 14 ára unglings.

En ef ég hugsa um þær vinnur sem ég hef unnið í gegnum tíðina (sem eru ekki fáar), þá man ég ekki eftir neinni sem ég gat ekki fundið e-ð skemmtanagildi í. Auðvitað hafa margar þeirra verið einhæfar og flestar illa launaðar, en ég hef alltaf fundið e-ð gott í þeim sem ég hef getað lært af. Tökum nokkur dæmi:

Umönnun á dvalarheimili aldraðra, deild þar sem fólk átti ekki langt eftir.
Mér fannst gaman að geta gefið af mér, t.d. að vinna traust heilabilaðs fólks eða þegar ég fékk að hjálpa konu við að skrifa bréf til SOS barns sem hún var að taka að sér.

Spyrill hjá Gallup
Mér fannst í alvöru gaman að spjalla við fólk sem nennti að svara og heyra þeirra skoðanir.

Umsjónarmaður tjaldsvæðis
Gat æft mig í tungumálum, fékk að vinna sjálfstætt og hitti fullt af ólíku fólki.

Dagdvöl aldraðra
Þar fannst mér frábært að vera. Ég fékk að vinna sjálfstætt og nota mínar aðferðir. Ég fékk að hvetja aldrað (og sumt einmana) fólk við að byggja upp líkamlegt hreysti, ég fékk að baka handa því nýjar og hollar uppskriftir sem því líkaði oftar en ekki, ég fékk að æfa mig að syngja og spila á gítar/harmonikuna með þeirra aðstoð, ég fékk þau og þau fengu mig til að njóta litlu augnablikanna.
Ég fer enn að heimsækja þessa vini mína þegar ég fer á Selfoss.

Þjálfun
Þessi vinna er eflaust sú skemmtilegasta -að fá að hafa áhrif á börn. Að kenna þeim e-ð skemmtilegt sem skilar sér til árangurs. Börn hafa svo mikil áhrif á mann og að sjá þau blómstra gerir alla vinnu þess virði að vinna hana.

Þegar ég lít til baka þá finnst mér augljóslega skemmtilegast að vinna með fólki. Að læra af fólki og mögulega kenna fólki.

En af hverju er ég þá í verkfræði ? Starfsgrein sem er þekkt fyrir að fólk sé fast í boxi og vilji helst vinna eitt úti í horni við sitt verkefni.
Ég held reyndar að það sé ekki þannig lengur. Bara gömul bábilja. Verkfræði er ekki lengur tengd svo mikið við eðlisfræði, mechanisma og tækni og var. Verkfræði snýst meira, að mínu mati, um hugsunarhátt. Rökrænana og agaðan hugsunarhátt. Og það á vel við mig.

Í STRONG áhugasviðskönnun sem ég fór í var þetta niðurstaðan í top 5 interests area:

1. atletics
2. military
3. counceling and helping
4. management
5. teaching and education

Þá skildi ég ekki military tenginguna. Núna sé ég þetta betur í samhengi. Einnig kom þetta fram:

1. you are likely to prefer working with people
2. you seem to prefer to learn through lectures and books
3. you probably prefer to lead by taking charge
4. you might like taking risks
5. you probably enjoy both team roles and independent role

Tæpum 3 árum eftir að ég tók þetta test, í dag semsagt, meikar þetta e-ð svo miklu meiri sens. Smá meiri sjálfsþekking.

..but anyways, er búin að skrifa og skrifa án þess að hafa got to any point. Ætli ég verði ekki bara að láta þar við sitja. Smá sjálfsrýni fyrir 23 ára afmælið.

Kem með eitthvað vitrænt og í meira samhengi þegar ég verð ekki  lengur svona ung og vitlaus. Og þá kannski nennir e-r að lesa, þetta var eflaust of langt til þess að e-r kæmist yfir þetta.

Enda þetta á quote sem kom fram á ráðstefnunni í dag:
,,Happiness lies not in the mere possession of money; it lies in the joy of achievement, in the thrill of creative effort.” -Fanklin D. Roosevelt

Mæli með að allir skelli sér á Hótel Loftleiðir í dag. Kynnið ykkur málið hér !

Áttum að skrifa um leiðtoga og kynna hann í stjórnun í dag. Mér fannst þetta skemmtilegt verkefni. Ég valdi Magnús Scheving, enda aðdáunarverður karakter, mikill fyrirmynd og flottur leiðtogi.

Mæli með að þið skoðið þetta viðtal við hann, sérstaklega frá mínútu 5:45 til enda (ca. 2 mín).

…annars er yndislega fallegt veður úti. Fyrsta alvöru snjókoman á höfuðborgarsvæðinu í vetur. Dásemd. Í fyrramálið verður það ullarkápa, húfa og vettlingar.