Ég er ekki að segja neinar fréttir þegar ég segi að við Bóndinn séum einsog svart og hvítt. Við eigum nákvæmlega ekkert sameiginlegt hvað persónueinkenni varðar.
Venjulegir dagar hjá okkur eru mikið til svona:
Ég: spyr, gagnrýni, kem með tillögur, hlæ, græt, hoppa, segi sögur, læt mig dreyma, pæli í öllu, set mér markmið oft á dag, er á þeysingi, skipulegg, skilgreini, tek inn á mig allt úr umhverfinu, skipti um skoðun… og ætlast til að Bóndinn taki þátt í þessu öllu.
Bóndinn: lætur sér fátt um finnast og heldur sínu striki, gerir það sem hann þarf að gera og gerir það vel.. og ætlast ekki til neins af mér nema að klóra sér á bakinu.
Ég, pælarinn, hef oft reynt að skilgreina okkur:
Við erum einsog blaðra sem er fest við jörðina með spotta. Ég er blaðran, Bóndinn er jörðin og spottinn er sambandið á milli okkar. Þannig get ég flogið, farið og komið og gert það sem mér dettur í hug. Bóndinn passar að missa ekki spottann og ef ég er orðin of háfleyg þá styttir hann í spottanum. Ég sé miklu meira en hann svona hátt uppi og reyni að koma skilaboðum niður á jörðina, en það virðist oft sem þau skili sér ekki alla leið.
Væmið ? Veit. Ræð ekki við þetta.
Ég hef oft verið að leita að mér, en hvar ætli tvær “blöðrur” myndu enda ?
Ég held að Bóndinn lesi ekki bloggið mitt, honum finnst nóg um allar pælingarnar hérna heima. Auk þess sem hann hefur lært að láta þetta fara inn um annað og út um hitt (mér til lítillar gleði) og halda sínu striki.
En ef hann rekst inn á þetta (ég á eflaust ekki eftir að geta leynt þessu) þá mun ég líklega heyra: “Kristín, hefuru nú ekkert merkilegra að segja en þetta. Plís, vertu ekki að blanda mér í þetta”.
Reyndar gerir hann oft grín að mér og lætur mig heyra hversu kjánaleg ég er að litast af öllu sem er að gerast í kringum mig og halda að ég geti breytt heiminum… og svo er bara eldhúsið allt í drasli !
,,Kristín, þú ert bara einsog Ólafur Ragnar og cosmosinn. Ég get svo svarið það!”










Annars fékk ég fast skot á mig í gær. Ég var að hjálpa litla bró að læra stærðfræði fyrir prófin hans þegar hann segir: “Hlakkaru ekki til að fara snemma að sofa, vakna hress í fyrramálið og taka góða æfingu eftir að hafa borðað hollan mat ?” Þeir sem ekki skilja kaldhæðnina í þessu (þótt hann vildi meina að hún væri ekki til staðar) þá er þetta ég í hnotskurn flesta daga og honum finnst þetta heldur betur boring life. Og það finnst eflaust mörgum. Djamm, drykkja og skyndibiti eru að margra mati samheiti yfir að skemmta sér og láta sér líða vel. Eigum við að fara út að skemmta okkur ? túlkast hjá flestum sem Eigum við ekki að detta í það og fara niður í bæ ?
Í dag er fyrsti sumardagurinn og í dag er líka mánuður síðan ég ákvað að hætta að borða nammi og hreyfa mig markvisst. Það hefur gengið svona líka vel enda hef ég ekki snert nammi eða aðra óhollustu og hreyfði mig 30x á 31 degi. Síðasta prófið er á morgun og eftir það ætla ég að eiga nammidag -og taka svo annan nammilausan mánuð með enn meiri hreyfingu.
Mér var bent á