Samningatækni kvenna í launaviðræðum

Fyrir stuttu vorum við að læra samningatækni í stjórnun, þ.á.m. samningatækni í launaviðræðum. Það var e-ð sem ég þurfti á að halda (og vonandi get nýtt mér) því ég er típísk kvensa sem lætur bjóða sér alltof lág lán og viðheldur þar með launamismun kynjanna.

Ég er yfirleitt frekar hörð í samningum -öllum samningum sem varða mig ekki persónulega. Ef ég er ósátt, fæ slæma þjónustu, finnst troðið á mér - þá kvarta ég. Ég læt í mér heyra ef það er troðið á fólki í kringum mig. Ég er góð í business og almennum samningaumræðum. En að þurfa að biðja um e-ð og kvarta í leiðinni -það er mér algjörlega um megn. Þetta á bæði við um að BIÐJA um launahækkun eða fara til læknis og segja að e-ð sé að. Hvort tveggja er alveg mín versta martröð.

Við fengum m.a. þennan texta frá Aðalsteini Leifssyni:

Konur eru hreint ekki verri samningamenn en karlar. Ítrekaðar og vandaðar athuganir sýna að konur og karlar ná sama árangri í samningaviðræðum og því hefur það ekkert forspárgildi um niðurstöðu að vita hvort samningsaðilinn er kvenkyns eða karlkyns, nema… þegar kemur að einstaklingsbundnum launaviðræðum. Í launaviðræðunum breyta konur (ekki allar – en mjög margar) um samningahegðun og biðja ekki um það sem þær vilja eða sækast eftir heldur aðeins það sem þær geta fengið án átaka. Karlar eru margfalt líklegri til að semja um það sem þeir vilja meðan konur eru líklegri til að bíða eftir að vera boðin launahækkun, ábyrgð, áberandi verkefni og mannaforráð. Þegar það gerist ekki þá eru þær ósáttar og fara e.t.v. annað.

Þarna er mér nákvæmlega lýst !

Ég stend mig vel og legg mig fram og VONAST svo eftir því að e-r taki eftir því og BJÓÐI MÉR betri kjör. En auðvitað gerist það ekki. Vinnuveitandinn er bara sáttur með að hafa góðan starfskraft á lágum lánum sem krefst einskis.

Frábært.

Þetta verður næsta krefjandi mission -að þora að fara til læknis (þegar ég þarf á að halda) og þora að biðja um launahækkun (þegar það á við).

 

Think out of the box

Alltaf er maður að sjá nýja fleti á hlutum sem maður þekkir og hefur tekið sem gefnum.

Þegar ég var lítil söng mamma þetta lag oft fyrir mig -nema reyndar á okkar ylhýra. Ég sá fyrir mér fullt af litríkum kössum við lækjarbakka í fallegu umhverfi. Litlir kassar á Lækjarbakka, litlir kassar úr dinga linga ling. Hélt alltaf þetta væri bara krúttlegt íslenskt barnalag…

..þangað til í dag þegar ég sá þetta í nýju ljósi. Þetta lag er auðvitað lag um alltof marga. Mig meðtalda ?

Little boxes on the hillside,
Little boxes made of ticky tacky,
Little boxes on the hillside,
Little boxes all the same.

There’s a green one and a pink one
And a blue one and a yellow one,
And they’re all made out of ticky tacky
And they all look just the same.

And the people in the houses
All went to the university,
Where they were put in boxes
And they came out all the same,
And there’s doctors and lawyers,
And business executives,
And they’re all made out of ticky tacky
And they all look just the same.

And they all play on the golf course
And drink their martinis dry,
And they all have pretty children
And the children go to school,
And the children go to summer camp
And then to the university,
Where they are put in boxes
And they come out all the same.

And the boys go into business
And marry and raise a family
In boxes made of ticky tacky
And they all look just the same.

There’s a green one and a pink one
And a blue one and a yellow one,
And they’re all made out of ticky tacky
And they all look just the same.

 

Ef ég fengi að lifa lífinu upp á nýtt

Ef ég fengi að lifa lífinu upp á nýtt myndi ég vilja fá að gera fleiri vitleysur.

Ég myndi vilja slaka meira á og vera mýkri,
ég myndi vilja vera heimskari en ég hef verið í þessari ferð.

Ég myndi ekki vilja taka hlutina eins alvarlega,
ég myndi vilja taka meiri áhættu, klífa fjöll og synda í fleiri vötnum.

Ég myndi vilja borða meiri ís og minna af baunum.

Ég myndi kannski hafa fleiri raunverulegar áhyggjur og myndi hafa færri ímyndaðar.

Þið skiljið..

Ég er þannig manneskja sem er varkár
og skynsöm
klukkustund eftir klukkustund,
dag eftir dag.

Víst hef ég átt mínar góðu stundir
og ef ég fengi að byrja upp á nýtt
myndi ég reyna að hafa bara stundir.

Eina á eftir annarri
í stað þess að lifa í svo mörg ár fyrst.

Ég hef verið þannig manneskja sem aldrei fer neitt án hitamælis, hitabrúsa, regnkápu og fallhlífar.

Ef ég fengi að lifa lífinu aftur myndi ég ekki setja eins mikið í töskuna.

Ef ég fengi að lifa lífinu aftur
myndi ég byrja að ganga um berfætt fyrr á vorin
og halda því áfram legnra fram á haustin.

Ég myndi dansa meira, fara oftar í hringekju og ég myndi tína fleiri blóm í körfuna.

 

Ólafur Ragnar og cosmosinn

Ég er ekki að segja neinar fréttir þegar ég segi að við Bóndinn séum einsog svart og hvítt. Við eigum nákvæmlega ekkert sameiginlegt hvað persónueinkenni varðar.

Venjulegir dagar hjá okkur eru mikið til svona:

Ég:  spyr, gagnrýni, kem með tillögur, hlæ, græt, hoppa, segi sögur, læt mig dreyma, pæli í öllu, set mér markmið oft á dag, er á þeysingi, skipulegg, skilgreini, tek inn á mig allt úr umhverfinu, skipti um skoðun… og ætlast til að Bóndinn taki þátt í þessu öllu.

Bóndinn: lætur sér fátt um finnast og heldur sínu striki, gerir það sem hann þarf að gera og gerir það vel.. og ætlast ekki til neins af mér nema að klóra sér á bakinu.

Ég, pælarinn, hef oft reynt að skilgreina okkur:
Við erum einsog blaðra sem er fest við jörðina með spotta. Ég er blaðran, Bóndinn er jörðin og spottinn er sambandið á milli okkar. Þannig get ég flogið, farið og komið og gert það sem mér dettur í hug. Bóndinn passar að missa ekki spottann og ef ég er orðin of háfleyg þá styttir hann í spottanum. Ég sé miklu meira en hann svona hátt uppi og reyni að koma skilaboðum niður á jörðina, en það virðist oft sem þau skili sér ekki alla leið.

Væmið ? Veit. Ræð ekki við þetta.

Ég hef oft verið að leita að mér, en hvar ætli tvær “blöðrur” myndu enda ?

Ég held að Bóndinn lesi ekki bloggið mitt, honum finnst nóg um allar pælingarnar hérna heima. Auk þess sem hann hefur lært að láta þetta fara inn um annað og út um hitt (mér til lítillar gleði) og halda sínu striki.
En ef hann rekst inn á þetta (ég á eflaust ekki eftir að geta leynt þessu) þá mun ég líklega heyra: “Kristín, hefuru nú ekkert merkilegra að segja en þetta. Plís, vertu ekki að blanda mér í þetta”.

Reyndar gerir hann oft grín að mér og lætur mig heyra hversu kjánaleg ég er að litast af öllu sem er að gerast í kringum mig og halda að ég geti breytt heiminum… og svo er bara eldhúsið allt í drasli !

,,Kristín, þú ert bara einsog Ólafur Ragnar og cosmosinn. Ég get svo svarið það!”

 

Hvað viltu meira – og af hverju viltu það ?

Er búin að vera hugsa mikið um dæmisögu sem ég las einu sinni. Dæmisagan er smá ádeila á þann hugsunarhátt sem hefur verið ríkjandi hér á Íslandi síðustu ár. Og er jafnvel enn.

Fólk vinnur meira til að fá meira til að geta meira -en hvað fær það svo í raun ?

The Parable of the Simple Man and The Entrepreneur

A man lived alone on his island. Every morning, he went out of his hut, jumped into the water, caught two fish, and then sat on the shore cooking and then eating them.

An entrepreneur watched the man for a while. Then, he approached the man, and said: “why don’t you give me one of your two fish.”
The man said: “but I like to eat two fish, why should I give you one.”
The entrepreneur said: “if you give me one fish, I’ll give you some of this green paper.”
The man said: “but I don’t eat green paper, I only eat fish.”

The entrepreneur said: “you don’t understand: you work harder to catch 3 fish and give me one, then you sell me that extra fish and get some green paper, once you have accumulated enough green paper you can give it to me, and I will give you a fishing rod.”
The man said: “but I don’t need a fishing rod, I can’t eat it, and I can catch all the fish that I need without it.”

The entrepreneur said: “but with a fishing rod, you can catch four fish with less work.”
The man said: “but I only eat two.”
The entrepreneur said: “So, you eat two and give me two, so that I can give you double the amount of green paper.” The man said: “we’ve already been over this — I don’t eat green paper, I only eat fish.”
The entrepreneur said: “you’re really slow — when you’ve accumulated enough green paper, you can give them to me, and I’ll give you a fishing boat.”

The man said: “but I don’t eat boats, I eat fish.”
The entrepreneur said: “with a boat, you will catch 8 fish a day with even less work.”
The man said: “but I only eat two.”
The entrepreneur said: “so, you eat two and give me six so that I may give you more green paper, and before you ask me any further, you will soon have enough green paper to have a fleet of fishing boats, and you can eat as much as you want without doing any work and just keep getting more green paper.”

The man said: “maybe I am the slow one, but let me ask you this: would I not then be obsessed with useless green paper, lazy, fat, and possibly exploitative of my fishermen?”
Then he added: “and with all those fishing boats, do I not run the risk of overfishing the sea to the point that we all starve in the long run?” In the meantime, “I am happy now, catching my two fish, staying fit, and having time for other things.”

The entrepreneur left, thinking to himself: “I’ll find somebody else who sees the brilliance of my idea, and you will someday work on one of his boats just to survive, as there will be no easy-to-catch fish readily available near the shore.”

 

Tímasprengja

Ég er við það að springa. Finnst mér. Ég er eirðarlaus því ég á að vera að læra undir próf sem er í hádeginu en get þó engan veginn fest mig við lærdóminn. Samt finnst mér efnið nokkuð skemmtilegt -fjármál fyrirtækja.

Það er bara svo margt að gerast. Ég er komin á flug um það sem ég ætla að gera næst. Ekki núna. Næst. Á eftir, á morgun, eftir viku, eftir ár. 

Þetta gerist annað slagið. Svona nokkurn veginn á tveggja ára fresti. Fyrst þegar þetta kom þá fór ég sem skiptinemi til Brasilíu. Í annað skiptið fór ég í bakpokaferðalag um S-Ameríku. Þetta er einskonar þrá í það óþekkta. Þrá í áskorun og nýjungar. Aukið sjálfstæði, ný verkefni.

En nú er ég föst hér. Kemst ekkert. Þess vegna er ég að taka að mér ýmis skemmtileg verkefni, bæði launuð og ólaunuð. Og mig langar bara að hella mér í þau.. en þá þarf ég að gera 10 bls skiladæmi í stærðfræði eða 15 klst verkefni í tölfræði.

Og auðvitað geri ég þessi skilaverkefni. En hugurinn er alltaf annars staðar. Ég er að skipuleggja afmæli, skipuleggja grein, skipuleggja texta, skoða mastersnám, skoða námskeið, skoða lyftingarplön, lesa mér til um næringarfræði, skoða valfög, velja og kaupa tölvu, ákveða jólagjafir, hugsa um þema að jólakortum, velja uppskrift til að baka…

Ég held ég bara verði að fara í skiptinám næsta haust. Annars spring ég.

Tikk-takk-tikk-takk..

 

…og hugurinn fór af stað

Var að koma af TEDx ráðstefnunni. Þvílík skemmtun ! Algjörlega þess virði að skrópa allan skóladaginn, borða ekki neitt og glósa 5 blaðsíður af áhugaverðu efni. Af hverju gera kennarar ekki útá að vera svona skemmtilegir fyrirlesarar -svona inspironal og motivating ? Spáið í hvaða árangur myndi nást ef allir þeir sem kenna okkur í every day life hefðu óslökkvandi áhuga á því sem þeir væru sð fjalla um ? ÞAÐ væri butterfly effect, því ALLIR geta haft áhrif !

En hugurinn er á fullu. Er svona að reyna að fanga það sem ég er að hugsa, það sem þýtur um inní þessari litlu baun. Allt það sem þetta fólk talaði um, allan sannleikann og hugmyndirnir og vitleysuna og the creation og húmorinn og framkomuna og áhrifin og lærða hegðun og ómeðvitaða hegðun og lífsýn og framtíðarsýn og árangur og markmið og stefnu og hið óraunsæja og draumana..

Úff.

Púff.

…og anda.

Vil byrja á því að minnast á það sem ég hef mesta trú á og finnst mikilvægt að allir geri sér grein fyrir (og ég hef margoft talað um áður -beint eða óbeint, t.d hér, hér, hér  , hér eða hér) er VAL. Við höfum öll val. Það er ekki hægt að velja að velja ekki -enda er það val að velja ekki og þar með fellur það um sjálft sig.

Ok. Nú vitum við að við höfum val og það sem við erum í dag er afleiðing þess sem við höfum valið okkur. Það er mikilvægt að vera meðvitaður um þetta, því þegar maður er meðvitaður þá gerir maður sér grein fyrir að maður sjálfur ber ábyrgð. Maður hættir að kasta henni annað. Nú þegar maður er meðvitaður að maður sjálfur ber ábyrgð á því hvar maður stendur þá er gott að vita hvert maður ætlar -að setja sér markmið. Þegar maður hefur svo sett sér markmið (markmið eru mælanleg og tímasett) þá getur maður hafist handa við að skipuleggja hvernig maður ætli að ná markmiðunum. Og svo er bara að byrja að framkvæma..

Virðist einfalt og klisjukennt.
“Iss, þessi stjórnunarkúrsar og skipurit og framtíðarsýn og allt þetta bull er bara farið að rugla í þér. Þetta meikar kannski sens, en maður getur ekkert alltaf veri að hugsa svona. Lífið er miklu flóknara en það.”

Er það ? Ég segi NEI ! 

Ég skrifaði dagbækur þegar ég var lítil. Svona frá því ég var 14-17 ára. Ástæðan fyrir því var sú að ég hélt að þetta væru mikilvægustu ár lífsins og ég vildi eiga upplifunina skráða, ekki bara muna hana í hillingum. Mér fannst það brilliant hugmynd á þeim tíma -að geta lesið aftur nákvæmlega hvernig upplifun það var að byrja að vinna í fyrsta sinn, að byrja fyrst á blæðingum, að verða skotin, að kyssa fyrsta kossin, að.. já.. þið skiljið hvað ég meina.
Í dag finnst mér þetta vera frekar ömurleg hugmynd og vonast ég til að enginn muni nokkurn tímann finna þessar bækur !!!

Þetta viðhorf mitt samt á þessum aldri finnst mér samt frekar skemmtilegt, svona eftirá að hyggja. Ég hef verið furðu meðvituð um hvar ég stóð og hugsaði til framtíðar. T.d. hlakkaði ég til fyrsta vinnudagsins í fiskinum 14 ára gömul og ég hugsaði sem svo að þetta væri góð reynsla, að það væri mikilsvert þegar ég væri orðin stór og orðin e-ð merkilegt (því ég ætlaði alltaf að verða e-ð merkilegt, þó ég gæti ekki -og get ekki enn -skilgreint hvað það á að vera) að hafa byrjað starfsferilinn í fiskvinnslu í litlu sjávarplássi. Í dagbókina skrifaði ég: ,,Í dag lærði ég að hreinsa orma, skera hnakka og þunnildi”. Þetta fannst mér spennandi, sem segir e-ð um óeðlilegt hugarfar 14 ára unglings.

En ef ég hugsa um þær vinnur sem ég hef unnið í gegnum tíðina (sem eru ekki fáar), þá man ég ekki eftir neinni sem ég gat ekki fundið e-ð skemmtanagildi í. Auðvitað hafa margar þeirra verið einhæfar og flestar illa launaðar, en ég hef alltaf fundið e-ð gott í þeim sem ég hef getað lært af. Tökum nokkur dæmi:

Umönnun á dvalarheimili aldraðra, deild þar sem fólk átti ekki langt eftir.
Mér fannst gaman að geta gefið af mér, t.d. að vinna traust heilabilaðs fólks eða þegar ég fékk að hjálpa konu við að skrifa bréf til SOS barns sem hún var að taka að sér.

Spyrill hjá Gallup
Mér fannst í alvöru gaman að spjalla við fólk sem nennti að svara og heyra þeirra skoðanir.

Umsjónarmaður tjaldsvæðis
Gat æft mig í tungumálum, fékk að vinna sjálfstætt og hitti fullt af ólíku fólki.

Dagdvöl aldraðra
Þar fannst mér frábært að vera. Ég fékk að vinna sjálfstætt og nota mínar aðferðir. Ég fékk að hvetja aldrað (og sumt einmana) fólk við að byggja upp líkamlegt hreysti, ég fékk að baka handa því nýjar og hollar uppskriftir sem því líkaði oftar en ekki, ég fékk að æfa mig að syngja og spila á gítar/harmonikuna með þeirra aðstoð, ég fékk þau og þau fengu mig til að njóta litlu augnablikanna.
Ég fer enn að heimsækja þessa vini mína þegar ég fer á Selfoss.

Þjálfun
Þessi vinna er eflaust sú skemmtilegasta -að fá að hafa áhrif á börn. Að kenna þeim e-ð skemmtilegt sem skilar sér til árangurs. Börn hafa svo mikil áhrif á mann og að sjá þau blómstra gerir alla vinnu þess virði að vinna hana.

Þegar ég lít til baka þá finnst mér augljóslega skemmtilegast að vinna með fólki. Að læra af fólki og mögulega kenna fólki.

En af hverju er ég þá í verkfræði ? Starfsgrein sem er þekkt fyrir að fólk sé fast í boxi og vilji helst vinna eitt úti í horni við sitt verkefni.
Ég held reyndar að það sé ekki þannig lengur. Bara gömul bábilja. Verkfræði er ekki lengur tengd svo mikið við eðlisfræði, mechanisma og tækni og var. Verkfræði snýst meira, að mínu mati, um hugsunarhátt. Rökrænana og agaðan hugsunarhátt. Og það á vel við mig.

Í STRONG áhugasviðskönnun sem ég fór í var þetta niðurstaðan í top 5 interests area:

1. atletics
2. military
3. counceling and helping
4. management
5. teaching and education

Þá skildi ég ekki military tenginguna. Núna sé ég þetta betur í samhengi. Einnig kom þetta fram:

1. you are likely to prefer working with people
2. you seem to prefer to learn through lectures and books
3. you probably prefer to lead by taking charge
4. you might like taking risks
5. you probably enjoy both team roles and independent role

Tæpum 3 árum eftir að ég tók þetta test, í dag semsagt, meikar þetta e-ð svo miklu meiri sens. Smá meiri sjálfsþekking.

..but anyways, er búin að skrifa og skrifa án þess að hafa got to any point. Ætli ég verði ekki bara að láta þar við sitja. Smá sjálfsrýni fyrir 23 ára afmælið.

Kem með eitthvað vitrænt og í meira samhengi þegar ég verð ekki  lengur svona ung og vitlaus. Og þá kannski nennir e-r að lesa, þetta var eflaust of langt til þess að e-r kæmist yfir þetta.

Enda þetta á quote sem kom fram á ráðstefnunni í dag:
,,Happiness lies not in the mere possession of money; it lies in the joy of achievement, in the thrill of creative effort.” -Fanklin D. Roosevelt

 

Disney -án takmarkana

Í framhaldi af síðustu færslu um trú þá fór ég aðeins að pæla í muninum á trú og trúarbrögðum (believe vs. religion).

Trú: eitthvað fer eða gerist einsog einhver býst við eða vonar; að taka sem sannleik.
Trúarbrögð: guðsdýrkun skv. ákveðnu hugmyndakerfi.

Þ.e. ef ég veit ekki eitthvað þá get ég tekið einhverju sem sannleik og treysti að það sé satt, án þess þó að hafa sannanir fyrir að það sé satt.

Þannig var/er með guðstrúna. Fólk bjó á jörð sem það vissi ekki (og veit ekki enn ?) hvaðan er upprunin og því trúir fólk því að:
   a) Guð hafi skapa hana á 7 dögum
   b) …það sem önnur trúarbrögð segja um upphaf jarðar (þekki það ekki nógu vel)
   c) að hún hafi orðið til í Big Bang vegna árekstra sameinda (einsog er verið að reyna að líkja eftir í CERN)

Á meðan ekki er hægt að sanna neitt af þessu, er jafnframt ekki hægt að afsanna það heldur. (Big Bang er enn aðeins kenning, að því er ég best veit. Endilega bendið mér á grein annars efnis, ef ég hef rangt fyrir mér).

Svo er líka rétt að benda á að trúarbrögð eru í raun aðeins túlkunaratriði. Það má túlka Biblíuna og Kóraninn á ótal vegu eftir hentugleika. Maðurinn hefur afskræmt fallegar sögur með góðum boðskap fyrir eiginhagsmuni. Líkt og er að gerast í dag -fólk snýr baki við siðferði vegna eiginhagsmuna og græðgi og fegrar það á e-rn óskiljanlegan hátt.

Sjálf finnast mér trúarbrögð kjánaleg með sínum boðum og bönnum. Mér finnst að fólk eigi að taka til sín það góða en forðast það slæma. Hver og einn hefur rétt á að túlka hvað sé gott og hvað slæmt, en flest erum við þó sammála um að eftirfarandi sé til eftirbreytni:

   Heiðarleiki, vinátta, traust, einlægni og jákvæðni.

Eins erum við sammála um að eftirfarandi þættir séu óeftirsóknarverðir:

   Óheiðarleiki, hroki, svik, undirferli og neikvæðni.

Þetta höfum við flest lært frá unga aldri -og við vitum þetta þótt þetta eigi til að gleymast með árunum og peningunum. Disney pictures hafa þó verið ötulir við að minna okkur á góðu gildin í gegnum teiknimyndir sínar, sem allar bera með sér góðan boðskap um vináttu, traust, trú og öll erum við eins óháð stöðu. Lögin í myndunum þeirra eru öll afbrag og segja svo mikinn sannleik. Teiknimyndirnar eru alls ekki bara barnamyndir -þær eru fyrir alla !

Tökum nokkur dæmi (endilega klikkið á linkana, þetta eru lögin og myndbrot sem er gott fyrir alla að sjá).

Víðsýni -án takmarkana
Colors of the wind -Pocahontas

Vinátta -án takmarkana
Friends to the end -Tom and Jerry: the Movie (reyndar ekki Disney?)
You got a friend in me -Toy Story

Ást -án takmarkana
A whole new world -Aladdin
Tale as old as time – Beauty and The Beast

Draumar -án takmarkana
Part of your world -The Little Mermaid

Markmið -án takmarkana
Go the distance -Hercules
I’ll make a man out of you -Mulan

Engar áhyggjur -án takmarkana
Supercalifragilisticexpialidocious -Mary Poppins
Hakuna Matata -Lion King

Gæti tekið miklu fleiri dæmi. Margir þessara söngva sameina fleiri atriði í sér. En allar þessar myndir boða eitt og hið sama -möguleika án takmarkana.

 

Mormónar

Ég er svo heppin að lenda alltaf í góðum og skemmtilegum hópum. Nánast án undantekninga.
Í gær vorum við hópurinn minn í stjórnun að vinna að verkefni sem við eigum að skila í dag. Einn úr hópnum, skemmtilegur strákur, er mormóni og þar sem ég hef mikinn áhuga á trúarskoðunum (og skoðunum almennt) þá spjölluðum við og rökræddum heilmikið um trú og trúmál.

Ég er frekar hlutlaus í þessum efnum og tek öllu með opnum hug. Mér finnst gaman að rökræða trúarbrögð við þá sem hafa sterkar trúarskoðanir -hvort sem um ræðir mormóna, votta, kaþólikka, sjálfstæðismenn eða aðra. Ég virði flesta trú og veit að hún gerir gott fyrir marga, þó mér finnist trú á e-rn æðri mátt ekki henta mér þar sem ætlast er til að maður fylgi ákveðnum reglum.

Í framhaldi af þessu spjalli okkar í gær kíkti ég á síðuna www.mormonar.is. Rifjaði þar m.a. upp boðorðin 10 sem í raun eru almennar siðareglur. Eða allavega 6 af þeim. 4 boðorð finnst mér frekar stupid (skáletruð).

Boðorðin 10

1. Þú skalt enga aðra guði hafa en mig.
2. Þú skalt ekki tilbiðja líkneskjur.
3. Þú skalt ekki leggja nafn Drottins Guðs þíns við hégóma.
4. Minnstu þess að halda hvíldardaginn heilagan.
5. Heiðra föður þinn og móður þína.
6. Þú skalt ekki morð fremja.
7. Þú skalt ekki drýgja hór.
8. Þú skalt ekki stela.
9. Þú skalt ekki ljúga.
10. Þú skalt ekki girnast eigur náunga þíns.

Einnig hélt ég að tíund væri dautt hugtak, en svo er greinilega ekki:
,,Drottinn fjármagnar kirkju sína með tíundarlögmálinu. Nú á tímum greiða allir trúfastir þegnar Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu einn tíunda hluta tekna sinna sem tíund til kirkjunnar.”

Mormónar hafa einnig heilbrigðislögmál auk þess sem þeir eru skírlífir fram að hjónabandi (sem ég ætla svosem ekki að dæma, það er val hvers og eins) en ég skil ekki hvað mormónar hafa gegn tedrykkju ? 
,,Guð hefur lagt áherslu á blessanir rétts mataræðis og góðrar líkamlegrar og andlegrar heilsu, og að auki hefur hann mælt gegn neyslu, tóbaks, áfengis, kaffis og tes og ólögmætrar lyfjaneyslu.”

Það er vissulega margt annað sem mér finnst einkennilegt við hina ýmsu trú -ekki á slæman hátt heldur frekar forvitnilegt. Það er virkilega gaman að spjalla við trúað (openminded) fólk og ástæður trúar þess. Maður lærir víðsýni og umburðarlyndi við að kynnast ólíkum heimum og skoðunum.

Ég hef mikið dálæti á eftirfarandi texta úr Colors of The Wind (held ég hafi postað þessu áður):

You think the only people who are people
Are the people who look and think like you
But if you walk the footsteps of a stranger
You’ll learn things you never knew you never knew

 

Skiptinám

Ég er enn á ný farin að íhuga skiptnám. Þetta er bóla sem kemur upp öðru hverju. Oftar en ekki dettur hún uppfyrir af einhverjum ástæðum en þetta blundar alltaf í mér. Þetta eirðarleysi og endalausar áskoranir.

Núna er ég að spá í The Royal Institute of Technology í Stokkhólmi. Það sýnir smá vott um að ég sé að róast. Í fyrra vildi ég fara yfir hálfan hnöttinn, til Ástralíu eða Nýja Sjálands, en núna er ég farin að hallast að Skandinavíu. Þessi skóli er nr. 53 yfir 100 bestu verkfræðiháskóla í heimi og býður upp á marga spennandi kúrsa.

Kemur í ljós hvað verður úr þessu. Hugmyndin er að fara næsta haust -en miðað við óvissu-Ísland þá getur margt breyst fram að þeim tíma.

Quote dagsins:
“Luck is what happens when preparation meets opportunity.”